مراسم عروسی در استان اصفهان

  • مراسم عروسی در استان اصفهان
ارسال تصاویر و توضیحات مناطق دیدنی و بکر شما و شرکت در مسابقه

مراسم عروسی در سطح استان اصفهان با آداب و شکوه خاصی برگزار می‌شود که به مرور زمان، بخش عمده‌ای از مراحل آن تحت تاثیر زندگی مدرن شهری قرار گرفته و به فراموشی سپرده شده است ولی هنوز هم در بیش‌‌تر روستاهای استان، برگزاری این مراسم تا حدودی به شکل سابق صورت می‌گیرد که در اینجا چگونگی برگزاری آن توضیح داده می‌شود:

آغاز مراسم عروسی معمولا با خواستگاری است. بدین ترتیب که چند تن از زنان خانواده مرد جوان به خانه دختر می‌روند و از دختر خواستگاری می‌کنند. مادر مسئله را با پدر در میان می‌گذارد و اگر پدر موافقت کرد، روز دیگر از خواستگاران با چای و شیرینی پذیرایی می‌شود. در این صورت، به دختر عنوان عروس داده می‌شود و او را به خواستگاران و اقوام خانواده داماد معرفی می‌کنند و یک کله‌ قند، به رسم شیرینیِ قبولیِ خواستگاری، به خانواده داماد هدیه می‌شود.
بعد از موافقت خانواده دختر، پدر داماد باید طی سه تا چهار روز، هدیه شیرینی به خانه عروس ارسال کند. مادر عروس نزدیکان پسر و دختر را دعوت می‌کند. به علاوه، پدر داماد در یک طبق چهار کله قند، ده من نقل و یک ظرف قند به خانه‌ ‌عروس می‌فرستد. چهار کله‌ قند را در چهار گوشه طبق می‌گذارند و نقل و قند را در وسط قرار می‌دهند. روی نقل و نبات، هدیه‌ هایی قرار می‌دهند که عبارت‌اند از: یک شال ترمه و یک پارچه لباس زنانه که اقلا شش ذرع باشدبه همراه یک دستبند و یک جفت گوشواره طلا. این قسمت از مراسم را شیرینی‌خوران می‌‌نامند. وقتی طَبَق به خانه عروس رسید، عروس را دعوت می‌کنند و با هدیه‌ ها می‌آرایند. نقل‌ ها را روی سر عروس می‌پاشند و کله‌ قندها را به مادر عروس می‌دهند و پدر عروس نیز سه بشقاب شیرینی هفت‌ رنگ (دو بشقاب برای پدر و مادر و یک بشقاب برای داماد) به خانه داماد می‌فرستد.
پس از مذاکرات طولانی بین نماینده و پدر داماد، شرایط و زمان عقد تعیین می‌شود. مادر عروس، همان روز، خدمتکاری به خانه داماد می‌فرستد که اندازه تاقچه ها و پنجره‌ها را برای دوختن پرده و اندازه اتاق‌ها را برای خرید قالی بگیرد. زنان خانواده برای روز خیاطی لباس عروس دعوت می‌شوند. در روز موعود،‌ دو یا سه زن از خانواده داماد که اهل خیاطی هستند، به خانه عروس می‌روند و سه یا چهار نوع پارچه همراه می‌برند.

پس از آن که اندازه‌ لباس عروس تعیین شد، خیاطی آغاز می‌شود. آخر کار، نقل بر سر عروس و لباس او ریخته می‌شود و لباس‌های نیمدوز را به مادر می‌دهند تا دوخت آن‌ها را تمام کند.
روز عقد کنان، هر دو خانواده مقدمات کار را فراهم می‌کنند. پدر داماد مقداری نقل و نبات می‌خرد و آن را برای مصرف در جشن عروسی به پدر عروس هدیه می‌دهد. به علاوه، دعوت‌ نامه‌هایی برای مهمانان و برای دو نفر عاقد فرستاده می‌شود. مادران عروس و داماد هم مهمان‌هایی را دعوت می‌کنند.
روز عقدکنان، مهمانان و شهود در خانه عروس جمع می‌شوند فقط عاقد به قسمت زنانه هدایت می‌شود، یعنی او را به آستانه اتاقی می‌برند که در آن، عروس با مهمانان زن پشت دیواری از قند و شیرینی قرار دارند. عاقد چندین مرتبه بدون این‌ که به داخل اتاق نگاه کند، با صدای بلند از عروس می‌پرسد که آیا موافق شرایط عقد هست یا نه؟ و عروس برحسب آداب و رسوم معمول،‌ پس از سه بار تکرار سئوال، جواب : «بلی» می‌دهد. به محض این‌ که کلمه «بلی» ادا شد، هیجان و شادی مهمانان را فرا می‌‌گیرد، دست می‌زنند و به رقص و پایکوبی می‌پردازند.
عاقد به قسمت مردانه برمی‌گردد و صیغه عقد را جاری می‌کند. آن‌وقت، عقدنامه را میرزا در دو نسخه به خطی جلی می‌‌نویسد و سپس عاقد و میرزا و کسان، دوستان و شهود آن را امضاء و مهر می‌کنند.
همان‌ شب، عروس را خویشان نزدیکش که البته باید متأهل باشند، به حمام می‌برند و از آنجا به خانه پدر و مادرش می‌رسانند. مادر داماد سه نوع پلو با مرغ و جوجه و سه تا چهار ظرف گوشت کوبیده (کوفته) می‌پزد و به همراه یک ظرف پر از نبات، یک شیشه سکنجبین و یک هندوانه در یک سینی یا مجمعه برای عروس می‌فرستد. پدر داماد، روز عروسی را مشخص می‌کند که معمولاً چند روز یا حتی یک سال پس از مراسم عقد خواهد بود. شب قبل از عروسی، در خانه داماد ده زن با ده جفت کفش و ده کیسه حنا به اندرون منزل عروس می‌روند و در مقابل هر یک از آن‌ها، یک عبا هدیه می‌گیرند. بعد از شام، عروس را حنا می‌بندند و تمام شب تا صبح می‌رقصند و شادی می‌کنند. آن‌ وقت همه به سوی حمامی که قبلاً تعیین شده است، حرکت می‌کنند و در آنجا تا آخر شب شادی می‌کنند.
بعد از آن که عروس از حمام به خانه‌ پدری برگشت، پدرش جهاز را به خانه داماد می‌فرستد. جهاز در اتاقی که مخصوص عروس و داماد است، چیده می‌شود.
اوایل شب، گروهی از مردان خانواده داماد با نواختن موسیقی و پایکوبی به خانه عروس می‌روند. اما داماد حق ندارد،‌ در این فاصله، خودش را نشان دهد. همین که گروه به خانه عروس رسید، از همه‌ آن‌ها با شیرینی و شربت پذیرایی می‌شود.در آخر، عروس به همراه ده نفر یا بیش‌ تر از دوستان خانواده خود، خانه‌ پدری را ترک می‌کند.
اگر راه خانه‌ داماد دور باشد، عروس را سوار اسبی می‌کنند. همراهان عروس،‌ پیشاپیش عروس،‌ با یک آیینه قدی و یک شمعدان برزگ حرکت می‌کنند. معمولاً مردها و زن‌ها در دو گروه جداگانه حرکت می‌کنند، مطرب‌ها می‌نوازند و گروه عروسی با مشعل و فانوس تا نزدیکی خانه داماد می‌آید.
در این ضمن، دوستان داماد به دیدن داماد می‌روند و همراه او با هلهله و شادی به استقبال عروس می‌روند. اگر عروس سواره باشد، داماد هم سواره است. به محض این که دو گروه به هم رسیدند، داماد را به طرف عروس هل می‌دهند عروس فرار می‌کند و میان دوستانش پنهان می‌شود. در زمان‌های گذشته، در این مرحله از مراسم، تیراندازی با تپانچه و تفنگ در عین همهمه آغاز می‌شد. دسته عروس تدریجاً به خانه داماد می‌رسد. پدر داماد باید در آستانه خانه‌ اش از دسته عروس پذیرایی کند و به مردی که دهانه اسب عروس را نگه داشته است و به فانوس‌ داران و آیینه‌ داران هدیه‌ ای بدهد. به علاوه، جلوی پای عروس گوسفندی قربانی می‌شود. خویشان عروس، قبل از این که او وارد خانه شود، خداحافظی می‌کنند و به خانه خود برمی‌گردند. عروس را به اتاقی که به او اختصاص داده‌اند، می‌برند و در آنجا تور صورت‌‌ اش را برمی‌دارند و او را روی زمین می‌نشانند. داماد باید مصاحب مهمانان بیرون باشد.
اوایل شب به مردان،‌ زنان و به بچه‌ها سور داده می‌شود. پس از شام، اغلب مهمان‌ها به خانه خود می‌روند. زن‌ها، داماد را با ساز و آواز و پایکوبان، دسته‌جمعی، تا اتاق عروس مشایعت می‌کنند.
سه روز متوالی جشن گرفته می‌شود می‌زنند، می‌رقصند و شادی می‌کنند.
یک سال تمام، هر هفته، باید پدر و مادر عروس و داماد هدیه‌هایی برای فرزندان خود بفرستند، پس از قریب دو هفته، شوهر جوان باید تعدادی را به مهمانی دعوت کند که اسم این مهمانی «پاهنگه» است و کسان نزدیک باید هدیه‌ ای برای زن و شوهر جوان همراه بیاورند.



عبارت های مرتبط:


زیباترین مناطق مشابه:


منبع

راهنمای گردشگری ایران استان اصفهان، نشر ایران گردان، حسن زنده دل و دستیاران، 1388.

محبوب ترین مطالب

نظرات کاربران

  • mahsa در ۲۵ تیر ۱۳۹۴

    خدایی خیلیییییی بیکارند!!!